zaterdag 5 oktober 2013

Het Familiediner

vergeving
Elk jaar kunnen we op bij de EO kijken naar Het Familiediner. "Het programma waarin Bert van Leeuwen familieleden weer bij elkaar aan één tafel brengt." Een eerste stapje op weg om de gebroken relatie weer te herstellen. Ik kijk er naar met gemengde gevoelens. Wat gaat er toch een hoop mis in de menselijke communicatie! Zeker, soms gebeuren er vreselijke dingen. Dingen die nooit hadden mogen gebeuren. En dat poets je niet zo maar even weg. Maar wat gaat het in veel gevallen ook puur om misverstanden, koppigheid, je recht willen halen, niet de minste willen zijn. 

Nu zitten er ook christenen in het programma. Zou je juist bij hen niet iets totaal anders moeten zien? Misschien is het een open deur intrappen, maar mijn stelling zou zijn, dat er in dit programma geen christenen voor zouden mogen komen! Leert de Bijbel ons niet een heel andere manier van omgaan met elkaar dan we in dit programma zien?

Ik hoor velen denken: 'Natuurlijk, maar ook christenen doen nu eenmaal nog steeds zonde. De volmaaktheid komt pas nadat Jezus terug komt.' Een veel gehoord argument. En achterom kijkend is het helaas een terecht argument om te verklaren, dat er nog veel mis gaat. Punt is alleen, dat het vaak ook gebruikt wordt als argument richting de toekomst! 'We zijn nu eenmaal zondig en dus is het niet te voorkomen, dat er dingen mis gaan!'

Maar dat is niet wat Jezus mij leert! Zeker, de zonde is er! Jezus kwam om daarvoor te sterven aan het kruis. Hij stierf voor elke zonde die is gedaan en nog gedaan zal worden. Maar dat laatste mag nooit een excuus zijn. "Ga naar huis, en zondig vanaf nu niet meer." zegt Jezus tegen de vrouw die betrapt was op overspel. (Johannes 8:11) In de brief aan de Romeinen schrijft Paulus: "Hij is gestorven om een einde te maken aan de zonde, voor eens en altijd; en nu hij leeft, leeft hij voor God. Zo moet u ook uzelf zien: dood voor de zonde, maar in Christus Jezus levend voor God. Laat de zonde dus niet heersen over uw sterfelijke bestaan, geef niet toe aan uw begeerten. Stel uzelf niet langer in dienst van de zonde als een werktuig voor het onrecht, maar stel uzelf in dienst van God. Denk aan uzelf als levenden die uit de dood zijn opgewekt en stel uzelf in dienst van God als een werktuig voor de gerechtigheid. De zonde mag niet langer over u heersen, want u staat niet onder de wet, maar leeft onder de genade. Betekent dit nu dat we vrijuit mogen zondigen omdat we niet onder de wet staan, maar onder de genade leven? Absoluut niet." (Romeinen 6:10-15) 

Als ik zeg christen te zijn, als ik geloof in de vergeving van mijn zonden en daar uit leef en Jezus wil volgen, dan kan het niet anders of het is zichtbaar in mijn leven. In wat ik doe en juist niet doe, in wat ik zeg en niet zeg en ook in hoe ik om ga met anderen. 

Daarbij past niet dat ik koste wat kost mijn gelijk probeer te halen, de deur voor een ander dicht gooi, de ander negeer, weiger de ander te vergeven. Want hoe kan ik anders bidden: "Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij hebben vergeven wie ons iets schuldig was." (Matteüs 6:12). De woorden van Jezus kan ik niet negeren: "Want als jullie anderen hun misstappen vergeven, zal jullie hemelse Vader ook jullie vergeven. Maar als je anderen niet vergeeft, zal jullie Vader jullie je misstappen evenmin vergeven." (Matteüs 6:14-15) En in Lucas 17 lezen we: "Indien een van je broeders of zusters zondigt, spreek die dan ernstig toe; en als ze berouw hebben, vergeef hun." (Lucas 17:3) Vergeven gaat dus echt niet zomaar! Daar is soms een ernstig gesprek voor nodig en berouw. En soms ook veel geduld! "En als ze zevenmaal op een dag tegen je zondigen en zevenmaal naar je terugkeren en zeggen: “Ik heb berouw,” dan moet je hun vergeven." (Lucas 17:4) En dat dat niet eenvoudig is, blijkt uit de reactie van de discipelen: "Geef ons meer geloof!" En daar zit precies de kern! Als ik zo met anderen om wil gaan, dan moet ik van harte geloven en beseffen dat ook ik vergeven ben! En dat kan alleen als ik een diepe relatie heb met God en weet dat Hij mij lief heeft. En als Zijn Liefde mijn leven vult, dan ga ik daar ook uit leven. "Wees steeds bescheiden, zachtmoedig en geduldig, en verdraag elkaar uit liefde." (Efeziërs 4:2)

En als ik niet alleen mijzelf, maar ook de ander erken als geliefd kind van God, dan kan ik niet anders dan verlangen naar samen aan één tafel te zitten, namelijk aan Zijn tafel; de tafel van de HEER! Niet als eerste stapje op weg om onze relatie weer te herstellen, maar om samen te vieren dat door het sterven van Jezus onze relatie met God is hersteld. Samen op weg naar het Feest van onze HEER: de bruiloft van het Lam! En dat mag nu al zichtbaar worden in hoe wij met elkaar om gaan en het samen vieren van Avondmaal.

(Lees in dit verband ook de overdenking Schoon schip!)

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen