Leven vanuit de rust

Op de dag dat ik dit schrijf, vieren de Joden het Bazuinenfeest. Een dag door God zelf ingesteld als één van de zeven feesten. "Spreek tot de Israëlieten en zeg: In de zevende maand, op de eerste dag van de maand, moet u een rustdag houden, een gedenkdag aangekondigd door bazuingeschal, een heilige samenkomst. U mag geen enkel dienstwerk doen en u moet de HEERE een vuuroffer aanbieden." (Leviticus‬ ‭23:24-25‬) Een dag van rust, waarin uit wordt gekeken naar de terugkomst van Jezus. Het begin van 10 dagen bidden en vasten, tot Grote Verzoendag.

Leven vanuit de rust. Kunnen we dat nog? Vanuit de rust weer een nieuwe week in gaan. We leven in een maatschappij waarin dat steeds moeilijker wordt. Misschien niet vreemd, want de maatschappij, de mensen, raken steeds meer van God vervreemd. En hoewel velen hier in mee gaan, ook Christenen, kennen we allemaal ook de mensen die het niet meer bij kunnen benen, die voortdurend onrust ervaren, gejaagdheid, stress. En er hoeft maar iets te gebeuren, omstandigheden die moeilijk zijn, en dan slaat ook de angst toe. Kijk eens om je heen en zie hoe de angst regeert in levens van mensen: angst om ziek te worden, angst om te sterven, angst hoe je rond moet komen, angst dat je de controle verliest, angst voor andere mensen en ga zo maar door. 

Rust vinden aan de voeten van Jezus

'Het kan eenzaam zijn als koning. Mensen doen vreemd als ze ze bij mij in de buurt zijn. Ze vragen om gunsten. Ze proberen indruk op me te maken. Ze komen met al hun klachten bij me.' 'Maar, is een koning daar niet voor?' vroeg het meisje. 'Zeker wel, antwoordde de koning, maar er zijn momenten waarop ik gewoon bij mijn mensen wil zijn. Er zijn momenten waarop ik met mijn mensen wil praten, om te horen hoe hun dag was, om wat te lachen, om af en toe te huilen. Er zijn momenten, dat ik gewoon hun vader wil zijn.' (Uit het prentenboek 'Kom zoals je bent' van Max Lucado)

Wij hebben vaak zoveel verlangens ... Verlangens die we delen met God. Maar ook verlangens waar we mee aan de slag gaan; die ons in beweging zetten, omdat we in het vervullen van die verlangens een bepaalde rust vinden. Maar tegelijk ontstaan er weer nieuwe verlangens. Verlangens die ook weer vervuld moeten worden. En zo kan er een voortdurende onrust zijn binnen in ons ...

Maar wat als we het nu eens omdraaien? Wat als we ons nu eens niet afvragen wat ons verlangen is richting Jezus, maar ons afvragen wat het verlangen van Jezus is? Laten we op zoek gaan naar wat Jezus daar over zegt ...