Vrucht dragen in Coronatijd

"Nu ik niet meer bij mijn ouders op bezoek kan, schaam ik me voor de keren dat ik veel te druk was om ze te bezoeken." "Wat is het een zegen dat je je werk kunt doen op een aparte werkplek en thuis gewoon thuis is. Ik heb me dat nooit zo beseft." "Naar de kerk gaan, was voor mij eigenlijk een automatisme; iets vanzelfsprekends. Ik besef nu dat het veel meer is dan wat zingen en naar de voorganger luisteren. Nu ik die twee dingen digitaal doe, merk ik dat ik het samen zijn met anderen, de ontmoeting met elkaar, echt mis!" "Naar school gaan is niet echt mijn hobby. Maar nu ik mijn schoolwerk in m'n eentje thuis moet doen, vind ik het echt stom dat ik niet meer naar school kan."

Zomaar wat opmerkingen die ik voorbij hoorde komen in de afgelopen dagen. Nu bepaalde dingen ons zijn 'afgenomen', worden we bepaald bij dingen die echt belangrijk voor ons zijn. En nu buiten de natuur weer tot leven komt, moest ik denken aan het beeld van 'snoeien'. Zelf heb ik een appelboom in de tuin. Heel gericht moet ik elk jaar bepaalde takken weg knippen. Soms zelfs takken waar niets mis mee is. Waarom? Om er voor te zorgen dat de boom niet al zijn energie gaat steken in takken waar geen appels aan komen. Of om er voor te zorgen dat er voldoende licht op de appels valt, zodat ze goed kunnen rijpen. Ik heb het ook wel eens niet gedaan. Het gevolg was, dat we een boom hadden die vatbaar was voor allerlei ongedierte, dat de boom de kleine appeltjes al snel liet vallen en er uiteindelijk maar een enkele appel over bleef.

Mijn gebed doet er toe

Doet mijn gebed er eigenlijk toe? Zou er echt iets veranderen wanneer ik zou stoppen met bidden? In de vorige overdenking 'Bidden naar een hemel van koper?' stond ik al even stil bij het gevoel, dat je soms wel eens kunt hebben, dat je gebed op de een of andere manier niet aan komt. Je bidt, maar er verandert zo weinig ... Een gevoel dat je vast wel zult herkennen ...

En toch ... wanneer ik in de Bijbel lees wat Jezus zegt over bidden, dan blijkt mijn gevoel geen goede maatstaf voor de waarde van mijn gebed! Jezus presenteert het gebed als een zeer krachtig en noodzakelijk instrument! En Hij wil dat we dat ook op die manier gebruiken.

Voor mij was het een eyeopener toen ik ontdekte, dat het Hebreeuwse woord voor bidden afkomstig is van 'lehitpallel', dat 'rechtspreken' of 'beoordelen' betekent. Wanneer ik aan het bidden ben, ben ik dus aan het rechtspreken; over mijzelf, over mijn omstandigheden, over mensen waarvoor ik bid, over de situatie in de wereld, enzovoort. Het beeld van rechtspreken krijgt nog meer diepte wanneer ik bedenk, hoe Jezus satan noemt: "vorst van deze wereld" (Johannes 12:31). En Paulus noemt hem: "de mens van de wetteloosheid, de zoon van het verderf, de tegenstander, die zich ook verheft boven al wat God genoemd of als God vereerd wordt, zodat hij als God in de tempel van God gaat zitten  en zichzelf als God voordoet." (2 Thessalonicenzen 2:3-4)