Radicaal anders

Radicaal anders ... in tijden van verkiezingen hoor je dat regelmatig voorbij komen. De messen worden geslepen en één ding is duidelijk: zoals het nu gaat kan het niet langer! Het moet ánders! En hoe dat 'anders' er uit ziet, daarover verschillen de meningen nogal.

Ook Jezus ging de straat op met een boodschap van 'radicaal anders'. Tenminste zo werd het ervaren door de mensen. "En ze stonden versteld van Zijn onderricht, want Hij onderwees hen als gezaghebbende en niet zoals de schriftgeleerden. En zij waren allen verbaasd, zodat zij elkaar vroegen: Wat is dit? Wat voor een nieuwe leer is dit, dat Hij ook de onreine geesten met gezag bevel geeft en zij Hem gehoorzaam zijn? En het gerucht over Hem verspreidde zich meteen in heel de omgeving van Galilea." (Marcus 1:22,27-28) De boodschap van Jezus is niet alleen anders, het heeft ook autoriteit.

Een boodschap waarover Paulus schrijft: "Want het Woord van God is levend en krachtig en scherper dan enig tweesnijdend zwaard, en het dringt door tot op de scheiding van ziel en geest, van gewrichten en merg, en het oordeelt de overleggingen en gedachten van het hart. En er is geen schepsel onzichtbaar voor Hem, maar alles ligt naakt en ontbloot voor de ogen van Hem aan Wie wij rekenschap hebben af te leggen." (Hebreeën 4:12-13) 

Demonen, herkennen we ze nog?

Demonen, bestaan die nog? Je zou haast denken van niet! Ik kende demonen alleen vanuit bepaalde verhalen in de Bijbel. Mensen die belast waren met demonen herken je al van verre, zo was mijn idee. Door hun geschreeuw of razernij. Mensen die buiten zinnen zijn. Jezus heeft vele malen met deze demonen afgerekend en mensen bevrijd.

Maar hoe zit dat in deze tijd? Een enkele keer kom je op straat nog wel iemand tegen die buiten zinnen is. Mijn eerste gedachte was dan altijd, dat het ofwel een psychiatrische patiënt was ofwel een drugsverslaafde. In het ene geval hoorde deze man of vrouw dan thuis in een psychiatrische instelling, in het andere geval in een verslavingskliniek. Maar om zo iemand als een 'bezetene' te zien ... Dat was meer iets voor in de tijd van de Bijbel. Toch? En demonen uitdrijven dus ook ... Nu hebben we er wetenschappelijke verklaringen en diagnoses voor met bijbehorende behandelingen. Mensen zijn niet 'bezeten', maar mensen zijn ziek en moeten behandeld worden.

Wat merkt mijn naaste van mijn bewogenheid?

De gelijkenis van de barmhartige Samaritaan ... Een verhaal, dat Jezus vertelt aan een Joodse wetgeleerde. Een overbekend verhaal dat altijd aangehaald wordt wanneer het gaat om omzien naar je naaste. Toen we het vanmorgen lazen, werd mijn aandacht ineens gevestigd op vier woorden: "met innerlijke ontferming bewogen" (Lukas 10:33)

Een man is slachtoffer geworden van een roofoverval en ligt halfdood aan de kant van de weg. Even later komt er een priester voorbij; gezalfd voor zijn bediening. "Gezalfd om een blijde boodschap te brengen aan de zachtmoedigen" en "gezonden om te verbinden de gebrokenen van hart." (Jesaja 61:1) Maar helaas ... "toen hij hem zag, ging hij aan de overkant voorbij." (Lukas 10:31) Maar gelukkig ... Er komt ook nog een Leviet voorbij. Eveneens een geroepen dienaar van God met een speciale taak en, net als de priester, verantwoordelijk voor het onderwijs over en de uitvoering van de wet. Maar helaas ... "toen hij op die plek kwam en hem zag, ging hij aan de overkant voorbij." (Lukas 10:32)

En dan komt er een Samaritaan, een vijand dus! Als de priester en de Leviet het al af laten weten, dan zeker de Samaritaan! Maar ... "toen hij hem zag, was hij met innerlijke ontferming bewogen." (Lukas 10:33) Wat een contrast met de andere twee voorbijgangers! Alledrie zien ze hetzelfde, maar de priester en de Leviet kijken met hun ogen en de Samaritaan met zijn hart! De priester en de Leviet maken een keuze met hun hoofd, maar de Samaritaan met zijn hart.

Wandelen met God

Over Henoch lees ik, dat hij "wandelde met God". (Genesis 5:24 HSV) In de NBV staat, dat hij "leefde in nauwe verbondenheid met God". Paulus zegt over hem: "Door zijn geloof werd Henoch naar elders overgebracht, om niet te hoeven sterven; hij werd niet meer gevonden, omdat God hem had weggenomen. Hij stond immers al vóór zijn opneming bekend als iemand in wie God vreugde vond." (Hebreeën 11:5) Zijn geloof is cruciaal! Zijn geloof was de basis om te kunnen "wandelen met God" en dat was voor hem een bron van zegen. "Zonder geloof is het onmogelijk God vreugde te geven; wie hem wil naderen moet immers geloven dat hij bestaat, en wie hem zoekt zal door hem worden beloond." (Hebreeën 11:6)

Onderwijs en geestelijk leiderschap zijn van levensbelang

Ik heb een periode gehad in mijn leven, waarin ik letterlijk werd overspoeld door mijn omstandigheden. Gebeurtenissen die als golven over me heen sloegen en me omver wierpen. Tot ik uiteindelijk geen kracht meer had om op te krabbelen en alles donker werd. Een laatste kreet: God waar bent U? Ik kan niet meer! Help me dan!

Misschien was dat ook het gevoel, dat Jezus in de ogen van de mensen zag. "Toen hij de mensenmenigte zag, voelde hij medelijden met hen, omdat ze er uitgeput en hulpeloos uitzagen, als schapen zonder herder." (Matteüs 9:36) Zeker, Jezus zag ook hun ziekte, blindheid of bezetenheid. Velen waren al door Hem genezen en bevrijd. Maar Jezus kijkt vérder dan de omstandigheden van deze mensen. Hij ziet dat ze speelbal geworden zijn van hun omstandigheden, omdat ze iets missen in hun leven. 

Deze mensen missen een herder. Een herder is onmisbaar voor de schapen. Op verschillende plekken in de Bijbel komen we kenmerken tegen van een herder:

Discipelschap: Stralen voor God door Jezus

De afgelopen dagen las ik in de tweede brief van Paulus aan de Korintiërs. Net in een periode dat ik veel aan het bidden ben over Gods plan voor mij. Wat wil Hij dat ik doe? Waar moet ik me van Hem mee bezig houden? En God liet mij Zijn antwoord zien in deze brief. Telkens weer vind ik dat zo bijzonder! God heeft Zijn antwoord op mijn vraag van nu al eeuwen geleden laten opschrijven! En Hij leidt het zo, dat ik dat antwoord lees op het moment dat ik Hem mijn vragen stel. Onze God is een levende God en Zijn Woord een levend Woord!

In 2 Korintiërs 3 neemt Paulus mij mee naar het moment, dat Mozes de Tien Woorden ontvangt op de berg Sinaï. "Mozes daalde de Sinai af, met de twee platen van het verbond bij zich. Hij wist niet dat zijn gezicht glansde doordat hij met de HEER had gesproken." (Exodus 34:29) Mozes heeft zelf niets in de gaten. Ongetwijfeld is hij vol van wat hij allemaal heeft meegemaakt. Maar het echte effect, namelijk dat hij straalt doordat hij zo dicht in Gods nabijheid was, dát heeft Mozes niet in de gaten. Daar komt hij pas achter wanneer hij weer onder de mensen komt. "Toen Aäron en de andere Israëlieten de glans op Mozes’ gezicht zagen, durfden zij niet naar hem toe te gaan." (Exodus 34:30) Wat ze zien is zo indrukwekkend en overweldigend, dat ze een flink aantal stappen achteruit doen. Gods aanwezigheid straalt van Mozes af. De mensen worden er bang van.  

Deze reactie is niet verwonderlijk. Want God zelf had via Mozes aan het volk laten weten, dat ze de berg niet mochten betreden. Wie het toch deed, zou ter plekke sterven. Deze opdracht van God werd nog eens onderstreept door het indrukwekkende schouwspel: "Heel het volk was getuige van de donderslagen en lichtflitsen, het schallen van de ramshoorn en de rook die uit de berg kwam. Bij die aanblik deinsden ze achteruit, en ze bleven op grote afstand staan." (Exodus 20:18) Groot was het ontzag voor God! Hoe zou een zondig mens ooit in Zijn nabijheid kunnen komen?!

Vertrouwen met geloof als een mosterdzaadje

Vertrouwen op God, vind je dat ook zo moeilijk? Zelf de touwtjes uit handen geven en alles van God verwachten; ik verlang er echt naar! En soms lukt het ook, maar even zo vaak dénk ik dat ik de touwtjes uit handen heb gegeven maar ben ik in werkelijkheid nog steeds zelf degene die controle probeer te houden. 

Eigenlijk net als bij die oefening, die vaak gebruikt wordt om iets duidelijk te maken over 'vertrouwen'. Iemand gaat achter je staan en jij moet je achterover laten vallen. Zal die ander me op tijd opvangen? Zal hij sterk genoeg zijn? Er flitsen twijfels en vragen door je hoofd. Zelfs je lichaam gaat protesteren. Je voelt stress en het zweet breekt je uit. Je lichaam en je verstand hebben maar één boodschap: Doe het niet! Hou de controle!

Psychologisch moet je een bepaalde grens over. Vertrouwen heeft alles te maken met de controle uit handen geven. Je geeft een ander de controle in het vertrouwen, dat die ander het beste met jou voor heeft. In het voorbeeld van de oefening zijn de eventuele consequenties te overzien. Maar hoe groter het risico, hoe heftiger het innerlijk protest.

In geloof op weg naar het Koninkrijk

Soms kom ik van die Bijbelgedeelten tegen, die ik al heel vaak gehoord of gelezen heb, maar die ineens opnieuw tot me spreken. Zo las ik vandaag de woorden van Jezus tegen Petrus, nadat deze de bekende woorden sprak: "U bent de messias, de Zoon van de levende God." (Matteüs 16:16) Het wordt vaak de belijdenis van Petrus genoemd. Het antwoord van Jezus is bijzonder!  "Gelukkig ben je, Simon Barjona, want dit is je niet door mensen van vlees en bloed geopenbaard, maar door mijn Vader in de hemel." (Matteüs 16:17) Deze geloofsbelijdenis is niet het resultaat van onderwijs of eigen inzichten. En dus ook niet het resultaat van het onderwijs van Jezus zelf. Het is een openbaring vanuit de hemel. Een rechtstreekse boodschap vanuit de hemel, die Petrus mag doorgeven. Petrus mag zeggen, wat de Vader wil dat Hij zegt.

En dan volgen de bekende woorden: "Jij bent Petrus, de rots waarop ik mijn kerk zal bouwen, en de poorten van het dodenrijk zullen haar niet kunnen overweldigen. Ik zal je de sleutels van het koninkrijk van de hemel geven, en al wat je op aarde bindend verklaart zal ook in de hemel bindend zijn, en al wat je op aarde ontbindt zal ook in de hemel ontbonden zijn." (Matteüs 16:18-19)

Er is nog plaats op de edele Olijfboom!

Bijzonder hoe God je in de Bijbel telkens weer een spiegel voor houdt! Deze week gebeurde mij dat toen ik Romeinen 11 las. "En als nu sommige takken van de edele olijfboom zijn afgebroken en u, loten van een wilde olijfboom, tussen de overgebleven takken bent geënt en mag delen in de vruchtbaarheid van de wortel, dan moet u zich niet boven de takken verheffen. Als u dat doet, moet u goed bedenken dat niet u de wortel draagt, maar de wortel u." (Romeinen 11:17-18)

Ik mag mij, als niet-Joods christen, als loot van een wilde olijfboom dus, geënt weten op de edele olijfboom. Ik mag deel uitmaken van het Lichaam van Christus, van Zijn Bruid, van Zijn gemeente hier op aarde. Maar dat betekent niet, dat ik beter ben dan de oorspronkelijke takken! Het is 100% genade, dank zij de dood en opstanding van Jezus. Ik heb daarin niets bijgedragen, maar mag het alleen in geloof en dankbaarheid aannemen! Tegelijk dient mijn redding ook nog een ander doel, namelijk de redding van de oorspronkelijke takken, oftewel het Joodse volk! Eerlijk gezegd heb ik daar nog nooit bij stil gestaan!

Discipelschap betekent niet vreemd gaan

Vaak als ik iets lees of hoor over discipelschap heeft het vaak betrekking op doen wat Jezus deed. Hem navolgen in Zijn doen en laten. Dat is lekker concreet! Oog hebben voor de kwetsbaren, goed doen voor anderen, delen van je rijkdom, een licht zijn en licht brengen in de duisternis. En dat hoort er inderdaad allemaal bij. Maar ik werd de afgelopen dagen ook bepaald bij een ander aspect van discipelschap, namelijk keuzes maken en opruiming houden. Afrekenen met de grijze gebieden!

Het begon bij een cursusavond waar we Nehemia 13 behandelden. We lezen daar hoe Nehemia schoon schip maakt in de tempel. Hij heeft zojuist ontdekt, dat Tobia in de voorraadkamers van de tempel is gaan wonen. "Dit beviel mij in het geheel niet, en daarom gooide ik alle huisraad van Tobia naar buiten, het vertrek uit. Ik beval de vertrekken te reinigen en bracht vervolgens het tempelgerei weer terug, en ook de graanoffers en de wierook. (Nehemia 13:8-9)