Vrucht dragen in Coronatijd

"Nu ik niet meer bij mijn ouders op bezoek kan, schaam ik me voor de keren dat ik veel te druk was om ze te bezoeken." "Wat is het een zegen dat je je werk kunt doen op een aparte werkplek en thuis gewoon thuis is. Ik heb me dat nooit zo beseft." "Naar de kerk gaan, was voor mij eigenlijk een automatisme; iets vanzelfsprekends. Ik besef nu dat het veel meer is dan wat zingen en naar de voorganger luisteren. Nu ik die twee dingen digitaal doe, merk ik dat ik het samen zijn met anderen, de ontmoeting met elkaar, echt mis!" "Naar school gaan is niet echt mijn hobby. Maar nu ik mijn schoolwerk in m'n eentje thuis moet doen, vind ik het echt stom dat ik niet meer naar school kan."

Zomaar wat opmerkingen die ik voorbij hoorde komen in de afgelopen dagen. Nu bepaalde dingen ons zijn 'afgenomen', worden we bepaald bij dingen die echt belangrijk voor ons zijn. En nu buiten de natuur weer tot leven komt, moest ik denken aan het beeld van 'snoeien'. Zelf heb ik een appelboom in de tuin. Heel gericht moet ik elk jaar bepaalde takken weg knippen. Soms zelfs takken waar niets mis mee is. Waarom? Om er voor te zorgen dat de boom niet al zijn energie gaat steken in takken waar geen appels aan komen. Of om er voor te zorgen dat er voldoende licht op de appels valt, zodat ze goed kunnen rijpen. Ik heb het ook wel eens niet gedaan. Het gevolg was, dat we een boom hadden die vatbaar was voor allerlei ongedierte, dat de boom de kleine appeltjes al snel liet vallen en er uiteindelijk maar een enkele appel over bleef.

Radicaal anders

Radicaal anders ... in tijden van verkiezingen hoor je dat regelmatig voorbij komen. De messen worden geslepen en één ding is duidelijk: zoals het nu gaat kan het niet langer! Het moet ánders! En hoe dat 'anders' er uit ziet, daarover verschillen de meningen nogal.

Ook Jezus ging de straat op met een boodschap van 'radicaal anders'. Tenminste zo werd het ervaren door de mensen. "En ze stonden versteld van Zijn onderricht, want Hij onderwees hen als gezaghebbende en niet zoals de schriftgeleerden. En zij waren allen verbaasd, zodat zij elkaar vroegen: Wat is dit? Wat voor een nieuwe leer is dit, dat Hij ook de onreine geesten met gezag bevel geeft en zij Hem gehoorzaam zijn? En het gerucht over Hem verspreidde zich meteen in heel de omgeving van Galilea." (Marcus 1:22,27-28) De boodschap van Jezus is niet alleen anders, het heeft ook autoriteit.

Een boodschap waarover Paulus schrijft: "Want het Woord van God is levend en krachtig en scherper dan enig tweesnijdend zwaard, en het dringt door tot op de scheiding van ziel en geest, van gewrichten en merg, en het oordeelt de overleggingen en gedachten van het hart. En er is geen schepsel onzichtbaar voor Hem, maar alles ligt naakt en ontbloot voor de ogen van Hem aan Wie wij rekenschap hebben af te leggen." (Hebreeën 4:12-13) 

Strijden met opgeheven handen brengt je de overwinning!

Een achterhoedegevecht ... Zo noemen we het wanneer iemand verwoede pogingen doet om een al verloren strijd alsnog te winnen of om alsnog gelijk te krijgen. Het is eigenlijk zinloos, maar iemand wil zich niet gewonnen geven. De geschiedenis leert, dat juist zo'n achterhoedegevecht enorm verwoestend kan zijn en veel slachtoffers met zich mee brengt ...

Wanneer er gestreden wordt, gaan vaak de sterksten vaak voorop. Dat zijn degenen die naar het front gestuurd worden. Dat betekent automatisch, dat de achterhoede bestaat uit alle mensen die zwak zijn om welke reden dan ook. Mensen die ziek zijn, gewond zijn, lichamelijke ongemakken hebben of psychische nood hebben. Wil je als vijand toeslaan en veel schade aanrichten, dan is dát de ideale plek om toe te slaan! En hoewel er vaak wel sterke strijders achterblijven, zijn ze vaak in de minderheid en onvoldoende in staat om weerstand of bescherming te bieden.

In de Bijbel lezen we ook over zulke achterhoedegevechten. Bijvoorbeeld: "Denk aan wat Amalek u onderweg aangedaan heeft, toen u uit Egypte wegtrok: hij ontmoette u onderweg en overviel bij u in de achterhoede alle zwakken achter u, terwijl u moe en uitgeput was; en hij vreesde God niet." (Deuteronomium 25:17-18) Een uitgebreider verslag hiervan vinden we in Exodus.

Aan de slag met mijn gaven!

Wanneer Jezus onderwijs gaf, deed Hij dat vaak in de vorm van een gelijkenis. Een verhaal waarin Hij een bepaalde boodschap verpakte; vaak een herkenbare situatie. Juist daarom staan ze vaak ook al in kinderbijbels beschreven. De meeste gelijkenissen zijn daardoor zó bekend, dat de meeste mensen die met de Bijbel opgegroeid zijn de gelijkenissen in het kort zo kunnen navertellen.

Juist door die overbekendheid is er ook een gevaar. Namelijk dat je aan belangrijke zaken voor gaat. Ik werd me daar van bewust toen we in de kerk een stukje lazen van de gelijkenis van de ponden (Lucas 19). Het lijkt in deze gelijkenis vooral te draaien om de dienaar die, in tegenstelling tot de anderen, niets gedaan heeft met de ponden, die hij gekregen had. Hij krijgt er flink van langs! Het gaat veel dieper dan alleen de boodschap dat je je gaven moet inzetten. Het is een gelijkenis op het scherpst van de snede; over leven en dood!

Toen ik deze gelijkenis nog eens goed door las en overdacht, ging er een wereld voor me open. Want er staat nog zoveel meer in deze gelijkenis! Maar ook om deze gelijkenis heen! Zeker wanneer je verbanden gaat leggen met andere gedeelten uit de Bijbel.

Er is nog plaats op de edele Olijfboom!

Bijzonder hoe God je in de Bijbel telkens weer een spiegel voor houdt! Deze week gebeurde mij dat toen ik Romeinen 11 las. "En als nu sommige takken van de edele olijfboom zijn afgebroken en u, loten van een wilde olijfboom, tussen de overgebleven takken bent geënt en mag delen in de vruchtbaarheid van de wortel, dan moet u zich niet boven de takken verheffen. Als u dat doet, moet u goed bedenken dat niet u de wortel draagt, maar de wortel u." (Romeinen 11:17-18)

Ik mag mij, als niet-Joods christen, als loot van een wilde olijfboom dus, geënt weten op de edele olijfboom. Ik mag deel uitmaken van het Lichaam van Christus, van Zijn Bruid, van Zijn gemeente hier op aarde. Maar dat betekent niet, dat ik beter ben dan de oorspronkelijke takken! Het is 100% genade, dank zij de dood en opstanding van Jezus. Ik heb daarin niets bijgedragen, maar mag het alleen in geloof en dankbaarheid aannemen! Tegelijk dient mijn redding ook nog een ander doel, namelijk de redding van de oorspronkelijke takken, oftewel het Joodse volk! Eerlijk gezegd heb ik daar nog nooit bij stil gestaan!

Niet mijn, maar Uw Koninkrijk

De grootste verandering in mijn leven was het moment, dat God mij liet beseffen, dat Zijn Koninkrijk niet alleen iets is voor later, maar ook voor nu. Het besef, dat Jezus niet zozeer kwam om mij te redden, maar om Gods Koninkrijk te herstellen. Gods boodschap voor mij was deze: Ik wil, dat jouw leven niet meer draait om jou, om jouw redding en jouw plezier. Ik wil, dat jouw leven draait om Mij, om Mijn eer, om Mijn wil en om Mijn Koninkrijk. Ik wil dat Ik zichtbaar wordt in jou, zoals Ik het bij de schepping van de mens heb bedoeld. Ik wil, dat je Jezus volgt en dat zo Mijn Koninkrijk nu al zichtbaar wordt in jou en in al Mijn kinderen.

Het raakte mij diep in mijn hart. Het voelde alsof alles op de kop werd gezet. Als God het middelpunt van mijn leven is en als alles wat ik doe direct te maken heeft met Zijn Koninkrijk, dan heeft dat consequenties voor alles! Allerlei bezigheden werden in een klap totaal onbelangrijk. Ik kreeg een verlangen om meer te leren, om te groeien. De lessen van Jezus, die ik verstandelijk zo goed kende waren ineens persoonlijke lessen voor mij geworden. Ik kreeg oog voor de lijnen in de Bijbel en ging zien hoe langs die lijnen zichtbaar wordt hoe God bezig is met Zijn herstelplan. Zonden waar ik tegen streed, kon ik nu zonder moeite de rug toe keren. Ik heb ervaren, wat een wezenlijk verschil er is tussen die twee!