Werken doen die Jezus deed

Kan ik als mens ooit bevatten wat Jezus heeft gedaan? Aan de ene kant denk ik van niet. Daarvoor is mijn menselijke verstand en mijn begrip té beperkt! Wat Jezus gedaan heeft is iets bovennatuurlijks. Op meerdere plekken in de Bijbel komt die menselijke beperktheid aan de orde. Salomo zegt: "De hoogte van de hemel, de diepte van de aarde en het hart van de koningen zijn niet te doorgronden." (Spreuken 25:2) En Paulus: "Want wij kennen ten dele en wij profeteren ten dele." (1 Korinthe 13:9) "Nu immers kijken wij door middel van een spiegel in een raadsel, maar dan zullen wij zien van aangezicht tot aangezicht. Nu ken ik ten dele, maar dan zal ik kennen, zoals ik zelf gekend ben." (1 Korithe 13:12)

En toch ... Ik zie hier ook een gevaar! Namelijk dat we ons zelf ten onrechte een beperking opleggen of onszelf een excuus geven om voor zaken weg te lopen. Zeker er zijn zaken waarvan ook Jezus zegt, dat alleen de Vader, God zelf, weet hoe het in elkaar zit. Maar daar kan ik me nooit achter verschuilen! Meerdere keren brengt Jezus gebrek aan kennis of inzicht in verband met ongeloof. Wanneer Thomas tegen Jezus zegt: "Heere, wij weten niet waar U heen gaat, en hoe kunnen wij de weg weten?" (Johannes 14:5), dan weerlegt Jezus dat meteen! "Jezus zei tegen hem:  Ik ben de Weg, de Waarheid  en het Leven. Niemand komt tot de Vader dan door Mij. Als u Mij gekend had, zou u ook Mijn Vader gekend hebben; en van nu af kent u Hem en hebt u Hem gezien." (Johannes 14:6-7)

Demonen, herkennen we ze nog?

Demonen, bestaan die nog? Je zou haast denken van niet! Ik kende demonen alleen vanuit bepaalde verhalen in de Bijbel. Mensen die belast waren met demonen herken je al van verre, zo was mijn idee. Door hun geschreeuw of razernij. Mensen die buiten zinnen zijn. Jezus heeft vele malen met deze demonen afgerekend en mensen bevrijd.

Maar hoe zit dat in deze tijd? Een enkele keer kom je op straat nog wel iemand tegen die buiten zinnen is. Mijn eerste gedachte was dan altijd, dat het ofwel een psychiatrische patiënt was ofwel een drugsverslaafde. In het ene geval hoorde deze man of vrouw dan thuis in een psychiatrische instelling, in het andere geval in een verslavingskliniek. Maar om zo iemand als een 'bezetene' te zien ... Dat was meer iets voor in de tijd van de Bijbel. Toch? En demonen uitdrijven dus ook ... Nu hebben we er wetenschappelijke verklaringen en diagnoses voor met bijbehorende behandelingen. Mensen zijn niet 'bezeten', maar mensen zijn ziek en moeten behandeld worden.

Wat merkt mijn naaste van mijn bewogenheid?

De gelijkenis van de barmhartige Samaritaan ... Een verhaal, dat Jezus vertelt aan een Joodse wetgeleerde. Een overbekend verhaal dat altijd aangehaald wordt wanneer het gaat om omzien naar je naaste. Toen we het vanmorgen lazen, werd mijn aandacht ineens gevestigd op vier woorden: "met innerlijke ontferming bewogen" (Lukas 10:33)

Een man is slachtoffer geworden van een roofoverval en ligt halfdood aan de kant van de weg. Even later komt er een priester voorbij; gezalfd voor zijn bediening. "Gezalfd om een blijde boodschap te brengen aan de zachtmoedigen" en "gezonden om te verbinden de gebrokenen van hart." (Jesaja 61:1) Maar helaas ... "toen hij hem zag, ging hij aan de overkant voorbij." (Lukas 10:31) Maar gelukkig ... Er komt ook nog een Leviet voorbij. Eveneens een geroepen dienaar van God met een speciale taak en, net als de priester, verantwoordelijk voor het onderwijs over en de uitvoering van de wet. Maar helaas ... "toen hij op die plek kwam en hem zag, ging hij aan de overkant voorbij." (Lukas 10:32)

En dan komt er een Samaritaan, een vijand dus! Als de priester en de Leviet het al af laten weten, dan zeker de Samaritaan! Maar ... "toen hij hem zag, was hij met innerlijke ontferming bewogen." (Lukas 10:33) Wat een contrast met de andere twee voorbijgangers! Alledrie zien ze hetzelfde, maar de priester en de Leviet kijken met hun ogen en de Samaritaan met zijn hart! De priester en de Leviet maken een keuze met hun hoofd, maar de Samaritaan met zijn hart.

Strijden met opgeheven handen brengt je de overwinning!

Een achterhoedegevecht ... Zo noemen we het wanneer iemand verwoede pogingen doet om een al verloren strijd alsnog te winnen of om alsnog gelijk te krijgen. Het is eigenlijk zinloos, maar iemand wil zich niet gewonnen geven. De geschiedenis leert, dat juist zo'n achterhoedegevecht enorm verwoestend kan zijn en veel slachtoffers met zich mee brengt ...

Wanneer er gestreden wordt, gaan vaak de sterksten vaak voorop. Dat zijn degenen die naar het front gestuurd worden. Dat betekent automatisch, dat de achterhoede bestaat uit alle mensen die zwak zijn om welke reden dan ook. Mensen die ziek zijn, gewond zijn, lichamelijke ongemakken hebben of psychische nood hebben. Wil je als vijand toeslaan en veel schade aanrichten, dan is dát de ideale plek om toe te slaan! En hoewel er vaak wel sterke strijders achterblijven, zijn ze vaak in de minderheid en onvoldoende in staat om weerstand of bescherming te bieden.

In de Bijbel lezen we ook over zulke achterhoedegevechten. Bijvoorbeeld: "Denk aan wat Amalek u onderweg aangedaan heeft, toen u uit Egypte wegtrok: hij ontmoette u onderweg en overviel bij u in de achterhoede alle zwakken achter u, terwijl u moe en uitgeput was; en hij vreesde God niet." (Deuteronomium 25:17-18) Een uitgebreider verslag hiervan vinden we in Exodus.

Oogsten is geen keuzeopdracht

De laatste tijd ga ik regelmatig de straat op om het evangelie te vertellen. Voorheen was dat echt een taboe voor mij ... Ik had een hele serie argumenten waarom dat niets voor mij was. In de afgelopen tijd heeft God al die argumenten één voor één omvergehaald. En Hij heeft me er bewust van gemaakt, dat ik meer met mijzelf bezig was, dan met de ánder. Dat ik niet de straat op ging had alles te maken met mijn eigen angst. En de argument die ik had om het niet te doen, waren uiteindelijk allemaal er op gericht om mijn eigen geweten te sussen.

Maar God had andere plannen ... Hij bepaalde mij op verschillende manieren er bij, dat het niet langer om mij moest draaien, maar om Hém. Zie bijvoorbeeld mijn eerdere overdenking 'Wat als ik wél had gedurfd?' Ook als ik eerdere overdenkingen terug lees, dan merk ik dat God al veel langer bezig is om me daar bewust van te maken. Confronterend wel ... dat het zo lang moet duren om mij in beweging te krijgen ...

Mijn vrouw gaat al langer de straat op met enkele anderen. Haar verhalen raakten me! Mensen die God de rug toe hebben gekeerd, maar door het gesprek daar toch weer over willen gaan nadenken. Jongeren die eigenlijk niets over Jezus weten en heel graag meer willen weten. Moslims, die voor het eerst horen van een liefdevolle God en Jezus leren kennen als hun Verlosser. Maar ook mensen die niets, maar dan ook niets met het geloof te maken willen hebben. Of mensen voor wie god 'iets' is dat overal in aanwezig is; in mensen, in de natuur, in voorwerpen.

Aan de slag met mijn gaven!

Wanneer Jezus onderwijs gaf, deed Hij dat vaak in de vorm van een gelijkenis. Een verhaal waarin Hij een bepaalde boodschap verpakte; vaak een herkenbare situatie. Juist daarom staan ze vaak ook al in kinderbijbels beschreven. De meeste gelijkenissen zijn daardoor zó bekend, dat de meeste mensen die met de Bijbel opgegroeid zijn de gelijkenissen in het kort zo kunnen navertellen.

Juist door die overbekendheid is er ook een gevaar. Namelijk dat je aan belangrijke zaken voor gaat. Ik werd me daar van bewust toen we in de kerk een stukje lazen van de gelijkenis van de ponden (Lucas 19). Het lijkt in deze gelijkenis vooral te draaien om de dienaar die, in tegenstelling tot de anderen, niets gedaan heeft met de ponden, die hij gekregen had. Hij krijgt er flink van langs! Het gaat veel dieper dan alleen de boodschap dat je je gaven moet inzetten. Het is een gelijkenis op het scherpst van de snede; over leven en dood!

Toen ik deze gelijkenis nog eens goed door las en overdacht, ging er een wereld voor me open. Want er staat nog zoveel meer in deze gelijkenis! Maar ook om deze gelijkenis heen! Zeker wanneer je verbanden gaat leggen met andere gedeelten uit de Bijbel.

Wie vrees ik nog; mooie woorden of realiteit?

Ik schrijf deze overdenking daags na de aanslagen in Parijs, Beiroet en Libanon. Wat een afschuwelijke gebeurtenis! Woorden schieten tekort om dit te beschrijven ... Dit is wat 'haat' doet met een mens! En de verleiding is groot om haat met haat te beantwoorden ... Dat is precies waar satan op uit is: verdeeldheid en haat zaaien, zodat hij kan oogsten ...

Jezus kent de motieven van satan als geen ander ... En juist daarom leert Hij mij ook hoe ik het kwaad kan ontmaskeren. Jezus leert mij een andere manier van denken. Omdenken noemen we dat tegenwoordig ... Niet doen, wat satan verwacht dat je gaat doen, maar juist het tegenovergestelde!

"Maar Ik zeg u: Heb uw vijanden lief; zegen hen die u vervloeken; doe goed aan hen die u haten; en bid voor hen die u beledigen en u vervolgen; zodat u kinderen zult zijn van uw Vader." (Matteüs 5:44-45) Het is nogal wat, wat Jezus hier zegt! Het gaat lijnrecht in tegen hoe ik als mens geneigd ben te reageren. Een neiging die er is sinds de mens de wijsheid van satan verkoos boven de wijsheid van God (Genesis 3!).