Omzien naar mede-christenen uit compassie met de wereld en hen die Jezus nog niet kennen

Heb je dat ook wel eens? Je leest een gedeelte in de Bijbel of je krijgt een tekst in gedachten die 'ineens' raakt aan de actualiteit ... Zo kwam onlangs deze tekst in mijn gedachten: "Laten we dus, in de tijd die ons nog rest, voor iedereen het goede doen, vooral voor onze geloofsgenoten." (Galaten 6:10) 

Om meerdere redenen zeer actueel! Christenen wereldwijd zijn er steeds meer van overtuigd, dat we leven in de eindtijd. "De tijd die ons nog rest", om de woorden van Paulus te gebruiken, is dus nog maar beperkt. Daarnaast hebben onze geloofsgenoten ons hard nodig! Christenen in vele landen hebben zwaar te lijden onder verdrukking en vervolging. En ten slotte is het actueel vanwege de vele, vele vluchtelingen in bijvoorbeeld Afrika en het Midden-Oosten of andere nood zoals honger en armoede.

Toch heeft deze tekst op het eerste oog ook iets dubbels ... Je moet vooral goed doen voor je geloofsgenoten. Maar zijn die dan beter dan anderen? Hebben die meer rechten? Zijn álle mensen niet je naaste? Roept Paulus hier op tot een vorm van discriminatie? Of om het nog concreter te maken: Moeten we onder de stroom met vluchtelingen als eerste klaar staan voor onze mede-christenen? Meer dan voor de anderen?

Weg met valse bescheidenheid

Enkele jaren terug volgde ik een cursus 'persoonlijke voorbede'. Naast onderwijs over gebed gingen we ook heel praktisch oefenen. Letterlijk naast iemand staan en zijn of haar persoonlijke situatie of nood in gebed bij God brengen, maar ook heel nadrukkelijk God in iemands persoonlijke situatie brengen. Tweerichtingsverkeer dus! 

Heel spannend in het begin om zo persoonlijk voor en met iemand te bidden. En heel bijzonder om woorden te geven aan dat wat je op je hart kreeg voor deze persoon. Ik heb het als zeer verrijkend ervaren! Maar ik voelde ook wel schroom. Iemands persoonlijke moeite bij God brengen in gebed, dat was nog te doen. Maar wie ben ik om God in iemands persoonlijke situatie te brengen. Om woorden door te geven aan die ander, waarvan je in je hart voelt, dat je dit door mag geven. Wie weet zit ik er helemaal naast! Misschien zijn het helemaal geen woorden van God, maar eigen menselijke gedachten. Wie ben ik om ...

Met dat ik dit zo zeg, moet ik denken aan Mozes. "Maar wie ben ik dat ik naar de farao zou gaan en de Israëlieten uit Egypte zou leiden?" (Exodus 3:11) Het antwoord van God is kort en krachtig: "Ik zal bij je zijn." (Exodus 3:12) Met andere woorden: Waar jij bent, daar ben Ik ook! God wil Mozes gebruiken als Zijn mond. Maar dat betekent niet, dat Mozes woorden van God krijgt en het verder zelf maar uit moet zoeken. Waar Mozes is, daar is God. "Dit moet u tegen de Israëlieten zeggen: IK BEN heeft mij naar u toe gezonden." (Exodus 3:14) God stuurt Mozes op pad met een speciale bediening. Mozes mag God gaan brengen in de situatie van Israel en Gods woorden spreken tegen de farao, tegen de vijand van het volk van God. Mozes mag én kan optreden met gezag, want IK BEN is erbij. En dus is Mozes niet aan het werk, maar is YHWH zelf daar aan het werk.

De weg zoeken naar het echte leven

Toen ik klein was hing er bij ons in de klas een poster. Er was een brede weg te zien met allerlei vormen van vermaak en rijkdom. De weg was breed en comfortabel en eindigde bij de hel. Naast de brede weg liep een smalle weg. Deze weg was bochtig en kende tal van obstakels, maar eindigde wel bij de hemel. 

Ik weet nog dat ik er vaak naar gekeken heb als kind. En zonder dat iemand er iets bij vertelde, bepaalde het mede mijn kijk op het geloof en het leven als christen. Alles wat je naast de brede weg zag, dat was verkeerd en zondig. Daar moest je je als christen verre van houden! Voor ons was er die smalle weg, want ondanks alle hindernissen en ondanks alle moeiten waar je doorheen zou moeten, was dit de enige weg die uit kwam bij de hemelpoort.

Leren van de vogels: stilte om te luisteren als basis voor aanbidding

"Kijk naar de vogels in de lucht: ze zaaien niet en oogsten niet en vullen geen voorraadschuren, het is jullie hemelse Vader die ze voedt. Zijn jullie niet meer waard dan zij?" (Matteüs 6:26) Jezus gebruikt de vogels als voorbeeld om Zijn luisteraars, en ook mij, iets duidelijk te maken. God voorziet! Wanneer ik Zijn Koninkrijk zoek, dan zorgt Hij voor alles wat ik nodig heb. "Zoek liever eerst het koninkrijk van God en zijn gerechtigheid, dan zullen al die andere dingen je erbij gegeven worden." (Matteüs 6:33)

Leren van de vogels ... Wanneer ik 's morgens vroeg op de fiets zit, hoor ik de vogels hun liederen zingen. Elke soort weer anders. Ik kan daar erg van genieten! En wat zal God er van genieten, denk ik er dan meteen bij! Al die vogels, door God geschapen, die samen de hele dag hun loflied zingen voor Hem. Overal ter wereld! Het is alsof zij ons mensen voorgaan in aanbidding en voorleven wat op verschillende plekken in de Bijbel ons wordt voorgehouden:

Hoogmoed komt voor de val, maar geloof brengt mensen op de knieën

Vandaag las ik de profetie van Obadja, het kortste boek in de Bijbel. Een oude profetie, maar nog steeds verrassend actueel! De woorden hadden betekenis op het moment dat Obadja ze uitsprak, maar ook in de tijd van Jezus en ook vandaag zit er een doordringende boodschap in. Een profetie die pas volledig vervuld zal worden wanneer ook de laatste zin realiteit is geworden: "Bevrijders zullen de Sion opgaan en regeren over het bergland van Esau – en aan de HEER zal het koningschap toebehoren." (Obadja 1:21) 

Wanneer Jezus terug komt, zal Hij plaats nemen op de troon van David in Jeruzalem. Maar voor het zover is, zal er strijd zijn. Een onvermijdelijk gevolg van de zondeval. "Vijandschap sticht ik tussen jou en de vrouw, tussen jouw nageslacht en het hare, zij verbrijzelen je kop, jij bijt hen in de hiel." (Genesis 3:15) Tot het laatste toe, zal satan alles doen om mensen bij God vandaan te houden of bij God vandaan te halen. Maar het is een strijd waarvan de uitkomst vast staat!

Gemiste kansen vanwege gebrek aan geloof, gebed en vasten

"Waarom konden wij die geest niet uitdrijven?" (Matteüs 17:19) Dat is de vraag waarmee de discipelen bij Jezus komen. Even daarvoor was een man naar hen toegekomen met zijn zoon, die aan maanziekte leed. Door de symptomen die beschreven worden in Marcus 9 zou je aan epilepsie kunnen denken. De man had zijn zoon bij de discipelen gebracht, maar zij konden hem niet genezen. Gezien hun vraag hebben ze wel een poging gedaan, maar genezing was uit gebleven. Een gemiste kans!

Het antwoord van Jezus op hun waarom-vraag is duidelijk: "Vanwege jullie gebrek aan geloof. Ik verzeker jullie: als jullie geloof hebben als een mosterdzaadje, dan zullen jullie tegen die berg zeggen: “Verplaats je van hier naar daar!” en dan zal hij zich verplaatsen. Niets zal voor jullie onmogelijk zijn." (Matteüs 17:20) Marcus beschrijft dezelfde gebeurtenis en heeft als antwoord op de waarom-vraag opgeschreven: "Dit soort kan nergens anders door uitgaan dan door bidden en vasten." (Marcus 9:29 HSV) Jezus benoemt dus twee oorzaken, waarvan ik denk dat ze ook weer alles met elkaar te maken hebben.

Bij de ene oorzaak, ongeloof, denk ik aan twijfel, angst, gebrek aan vertrouwen of verlamd worden door de omstandigheden. Denk bijvoorbeeld aan de storm op het meer. De discipelen staan doodsangsten uit door de hevige storm waarin ze terecht zijn gekomen. Ze schreeuwen het uit naar Jezus en Hij spreekt de wind en de zee bestraffend toe en de storm gaat liggen. En dan zegt Jezus: "Waarom hebben jullie zo weinig moed? Geloven jullie nog steeds niet?" (Marcus 4:40) Met andere woorden: 'Wanneer jullie geloofd hadden, dan hadden jullie kunnen doen, wat ik deed!' Een gemiste kans!

Discipelschap: oog hebben voor de ander, omdat een Ander oog had voor jou

Gods Koninkrijk gaat niet alleen over later, maar ook heel nadrukkelijk over nu! Hoewel ik van jongs af aan met het geloof ben opgevoed, drong dit besef pas enkele jaren geleden echt tot mij door. Pas later zal Gods Koninkrijk er zijn in volmaaktheid, maar nu al is het zichtbaar in en door iedereen die Jezus volgt. God heeft mij op dat punt echt in de spiegel laten kijken. God vroeg mij heel concreet: Wat is er zichtbaar van Mijn Koninkrijk in jouw leven? 

Een vraag die me nog steeds elke dag bezig houdt. En die me steeds weer dingen van mijzelf en in mijn leven laat ontdekken waar ik mee af moet rekenen, moet belijden of in het licht moet brengen. Een vraag die steeds weer een laag dieper gaat. 

In het Koninkrijk van God gaat het er anders aan toe dan in ieder ander koninkrijk. Er gelden andere wetten en regels en hoe de mensen met elkaar omgaan zul je buiten dat Koninkrijk nergens aantreffen! Een van de belangrijkste kenmerken: De burgers van dit Koninkrijk zijn niet gericht op zichzelf, maar op de ander! Een paar voorbeelden: