Aan de slag met mijn gaven!

Wanneer Jezus onderwijs gaf, deed Hij dat vaak in de vorm van een gelijkenis. Een verhaal waarin Hij een bepaalde boodschap verpakte; vaak een herkenbare situatie. Juist daarom staan ze vaak ook al in kinderbijbels beschreven. De meeste gelijkenissen zijn daardoor zó bekend, dat de meeste mensen die met de Bijbel opgegroeid zijn de gelijkenissen in het kort zo kunnen navertellen.

Juist door die overbekendheid is er ook een gevaar. Namelijk dat je aan belangrijke zaken voor gaat. Ik werd me daar van bewust toen we in de kerk een stukje lazen van de gelijkenis van de ponden (Lucas 19). Het lijkt in deze gelijkenis vooral te draaien om de dienaar die, in tegenstelling tot de anderen, niets gedaan heeft met de ponden, die hij gekregen had. Hij krijgt er flink van langs! Het gaat veel dieper dan alleen de boodschap dat je je gaven moet inzetten. Het is een gelijkenis op het scherpst van de snede; over leven en dood!

Toen ik deze gelijkenis nog eens goed door las en overdacht, ging er een wereld voor me open. Want er staat nog zoveel meer in deze gelijkenis! Maar ook om deze gelijkenis heen! Zeker wanneer je verbanden gaat leggen met andere gedeelten uit de Bijbel.

Wie vrees ik nog; mooie woorden of realiteit?

Ik schrijf deze overdenking daags na de aanslagen in Parijs, Beiroet en Libanon. Wat een afschuwelijke gebeurtenis! Woorden schieten tekort om dit te beschrijven ... Dit is wat 'haat' doet met een mens! En de verleiding is groot om haat met haat te beantwoorden ... Dat is precies waar satan op uit is: verdeeldheid en haat zaaien, zodat hij kan oogsten ...

Jezus kent de motieven van satan als geen ander ... En juist daarom leert Hij mij ook hoe ik het kwaad kan ontmaskeren. Jezus leert mij een andere manier van denken. Omdenken noemen we dat tegenwoordig ... Niet doen, wat satan verwacht dat je gaat doen, maar juist het tegenovergestelde!

"Maar Ik zeg u: Heb uw vijanden lief; zegen hen die u vervloeken; doe goed aan hen die u haten; en bid voor hen die u beledigen en u vervolgen; zodat u kinderen zult zijn van uw Vader." (Matteüs 5:44-45) Het is nogal wat, wat Jezus hier zegt! Het gaat lijnrecht in tegen hoe ik als mens geneigd ben te reageren. Een neiging die er is sinds de mens de wijsheid van satan verkoos boven de wijsheid van God (Genesis 3!).

Wandelen met God

Over Henoch lees ik, dat hij "wandelde met God". (Genesis 5:24 HSV) In de NBV staat, dat hij "leefde in nauwe verbondenheid met God". Paulus zegt over hem: "Door zijn geloof werd Henoch naar elders overgebracht, om niet te hoeven sterven; hij werd niet meer gevonden, omdat God hem had weggenomen. Hij stond immers al vóór zijn opneming bekend als iemand in wie God vreugde vond." (Hebreeën 11:5) Zijn geloof is cruciaal! Zijn geloof was de basis om te kunnen "wandelen met God" en dat was voor hem een bron van zegen. "Zonder geloof is het onmogelijk God vreugde te geven; wie hem wil naderen moet immers geloven dat hij bestaat, en wie hem zoekt zal door hem worden beloond." (Hebreeën 11:6)

Vluchtelingen zijn een zegen!

Ik ben blij met de Bijbel! Het helpt me elke dag weer om met andere ogen te kijken naar de wereld om mij heen, naar gebeurtenissen in mijn persoonlijke leven en op het wereldtoneel. Neem bijvoorbeeld het vluchtelingenvraagstuk ... 

In de vorige overdenking stond ik stil bij Christenen, die moeten vluchten vanwege hun geloof. Wat is het belangrijk om stil te staan bij de geestelijke strijd die daarin zichtbaar wordt. Paulus schrijft: "Onze strijd is niet gericht tegen mensen maar tegen hemelse vorsten, de heersers en de machthebbers van de duisternis, tegen de kwade geesten in de hemelsferen." (Efeziërs 6:12) Wat wordt het donker in een land wanneer er steeds minder mensen overblijven, die het Licht van Gods liefde kunnen laten stralen! En juist daarom is de oproep van Paulus: "De nacht loopt ten einde, de dag nadert al. Laten we ons daarom ontdoen van de praktijken van de duisternis en ons omgorden met de wapens van het licht." (Romeinen 13:12)

Jezus ontvangen
Het is een belangrijk, en misschien wel onderbelicht, aspect van het 'vluchtelingenprobleem'! Maar er is meer! De vluchtelingen laten mij in de spiegel kijken. Voor wie ben ik een naaste? Jezus zegt: "Ik verzeker jullie: alles wat jullie gedaan hebben voor een van de onaanzienlijksten van mijn broeders of zusters, dat hebben jullie voor mij gedaan."? Wat betekent dat voor mijn houding richting vluchtelingen? Zal Jezus straks van mij zeggen: "Want ik had honger en jullie gaven mij te eten, ik had dorst en jullie gaven mij te drinken. Ik was een vreemdeling, en jullie namen mij op, ik was naakt, en jullie kleedden mij. Ik was ziek en jullie bezochten mij, ik zat gevangen en jullie kwamen naar mij toe." (Matteüs 25:35-36)? Met andere woorden: In mijn houding naar vluchtelingen wordt mijn houding naar Jezus zichtbaar. Eerlijk gezegd schrok ik toen ik dit tot me door liet dringen ... Elke dag kijk ik uit naar Jezus' terugkomst. Maar Jezus maakt hier duidelijk: 'Als je vluchtelingen niet met open armen ontvangt, dan kun je mij ook niet ontvangen.' Confronterend! Ik heb nog een lange weg te gaan ...

Omzien naar mede-christenen uit compassie met de wereld en hen die Jezus nog niet kennen

Heb je dat ook wel eens? Je leest een gedeelte in de Bijbel of je krijgt een tekst in gedachten die 'ineens' raakt aan de actualiteit ... Zo kwam onlangs deze tekst in mijn gedachten: "Laten we dus, in de tijd die ons nog rest, voor iedereen het goede doen, vooral voor onze geloofsgenoten." (Galaten 6:10) 

Om meerdere redenen zeer actueel! Christenen wereldwijd zijn er steeds meer van overtuigd, dat we leven in de eindtijd. "De tijd die ons nog rest", om de woorden van Paulus te gebruiken, is dus nog maar beperkt. Daarnaast hebben onze geloofsgenoten ons hard nodig! Christenen in vele landen hebben zwaar te lijden onder verdrukking en vervolging. En ten slotte is het actueel vanwege de vele, vele vluchtelingen in bijvoorbeeld Afrika en het Midden-Oosten of andere nood zoals honger en armoede.

Toch heeft deze tekst op het eerste oog ook iets dubbels ... Je moet vooral goed doen voor je geloofsgenoten. Maar zijn die dan beter dan anderen? Hebben die meer rechten? Zijn álle mensen niet je naaste? Roept Paulus hier op tot een vorm van discriminatie? Of om het nog concreter te maken: Moeten we onder de stroom met vluchtelingen als eerste klaar staan voor onze mede-christenen? Meer dan voor de anderen?

Weg met valse bescheidenheid

Enkele jaren terug volgde ik een cursus 'persoonlijke voorbede'. Naast onderwijs over gebed gingen we ook heel praktisch oefenen. Letterlijk naast iemand staan en zijn of haar persoonlijke situatie of nood in gebed bij God brengen, maar ook heel nadrukkelijk God in iemands persoonlijke situatie brengen. Tweerichtingsverkeer dus! 

Heel spannend in het begin om zo persoonlijk voor en met iemand te bidden. En heel bijzonder om woorden te geven aan dat wat je op je hart kreeg voor deze persoon. Ik heb het als zeer verrijkend ervaren! Maar ik voelde ook wel schroom. Iemands persoonlijke moeite bij God brengen in gebed, dat was nog te doen. Maar wie ben ik om God in iemands persoonlijke situatie te brengen. Om woorden door te geven aan die ander, waarvan je in je hart voelt, dat je dit door mag geven. Wie weet zit ik er helemaal naast! Misschien zijn het helemaal geen woorden van God, maar eigen menselijke gedachten. Wie ben ik om ...

Met dat ik dit zo zeg, moet ik denken aan Mozes. "Maar wie ben ik dat ik naar de farao zou gaan en de Israëlieten uit Egypte zou leiden?" (Exodus 3:11) Het antwoord van God is kort en krachtig: "Ik zal bij je zijn." (Exodus 3:12) Met andere woorden: Waar jij bent, daar ben Ik ook! God wil Mozes gebruiken als Zijn mond. Maar dat betekent niet, dat Mozes woorden van God krijgt en het verder zelf maar uit moet zoeken. Waar Mozes is, daar is God. "Dit moet u tegen de Israëlieten zeggen: IK BEN heeft mij naar u toe gezonden." (Exodus 3:14) God stuurt Mozes op pad met een speciale bediening. Mozes mag God gaan brengen in de situatie van Israel en Gods woorden spreken tegen de farao, tegen de vijand van het volk van God. Mozes mag én kan optreden met gezag, want IK BEN is erbij. En dus is Mozes niet aan het werk, maar is YHWH zelf daar aan het werk.

De weg zoeken naar het echte leven

Toen ik klein was hing er bij ons in de klas een poster. Er was een brede weg te zien met allerlei vormen van vermaak en rijkdom. De weg was breed en comfortabel en eindigde bij de hel. Naast de brede weg liep een smalle weg. Deze weg was bochtig en kende tal van obstakels, maar eindigde wel bij de hemel. 

Ik weet nog dat ik er vaak naar gekeken heb als kind. En zonder dat iemand er iets bij vertelde, bepaalde het mede mijn kijk op het geloof en het leven als christen. Alles wat je naast de brede weg zag, dat was verkeerd en zondig. Daar moest je je als christen verre van houden! Voor ons was er die smalle weg, want ondanks alle hindernissen en ondanks alle moeiten waar je doorheen zou moeten, was dit de enige weg die uit kwam bij de hemelpoort.