Gemiste kansen vanwege gebrek aan geloof, gebed en vasten

"Waarom konden wij die geest niet uitdrijven?" (Matteüs 17:19) Dat is de vraag waarmee de discipelen bij Jezus komen. Even daarvoor was een man naar hen toegekomen met zijn zoon, die aan maanziekte leed. Door de symptomen die beschreven worden in Marcus 9 zou je aan epilepsie kunnen denken. De man had zijn zoon bij de discipelen gebracht, maar zij konden hem niet genezen. Gezien hun vraag hebben ze wel een poging gedaan, maar genezing was uit gebleven. Een gemiste kans!

Het antwoord van Jezus op hun waarom-vraag is duidelijk: "Vanwege jullie gebrek aan geloof. Ik verzeker jullie: als jullie geloof hebben als een mosterdzaadje, dan zullen jullie tegen die berg zeggen: “Verplaats je van hier naar daar!” en dan zal hij zich verplaatsen. Niets zal voor jullie onmogelijk zijn." (Matteüs 17:20) Marcus beschrijft dezelfde gebeurtenis en heeft als antwoord op de waarom-vraag opgeschreven: "Dit soort kan nergens anders door uitgaan dan door bidden en vasten." (Marcus 9:29 HSV) Jezus benoemt dus twee oorzaken, waarvan ik denk dat ze ook weer alles met elkaar te maken hebben.

Bij de ene oorzaak, ongeloof, denk ik aan twijfel, angst, gebrek aan vertrouwen of verlamd worden door de omstandigheden. Denk bijvoorbeeld aan de storm op het meer. De discipelen staan doodsangsten uit door de hevige storm waarin ze terecht zijn gekomen. Ze schreeuwen het uit naar Jezus en Hij spreekt de wind en de zee bestraffend toe en de storm gaat liggen. En dan zegt Jezus: "Waarom hebben jullie zo weinig moed? Geloven jullie nog steeds niet?" (Marcus 4:40) Met andere woorden: 'Wanneer jullie geloofd hadden, dan hadden jullie kunnen doen, wat ik deed!' Een gemiste kans!

Discipelschap: oog hebben voor de ander, omdat een Ander oog had voor jou

Gods Koninkrijk gaat niet alleen over later, maar ook heel nadrukkelijk over nu! Hoewel ik van jongs af aan met het geloof ben opgevoed, drong dit besef pas enkele jaren geleden echt tot mij door. Pas later zal Gods Koninkrijk er zijn in volmaaktheid, maar nu al is het zichtbaar in en door iedereen die Jezus volgt. God heeft mij op dat punt echt in de spiegel laten kijken. God vroeg mij heel concreet: Wat is er zichtbaar van Mijn Koninkrijk in jouw leven? 

Een vraag die me nog steeds elke dag bezig houdt. En die me steeds weer dingen van mijzelf en in mijn leven laat ontdekken waar ik mee af moet rekenen, moet belijden of in het licht moet brengen. Een vraag die steeds weer een laag dieper gaat. 

In het Koninkrijk van God gaat het er anders aan toe dan in ieder ander koninkrijk. Er gelden andere wetten en regels en hoe de mensen met elkaar omgaan zul je buiten dat Koninkrijk nergens aantreffen! Een van de belangrijkste kenmerken: De burgers van dit Koninkrijk zijn niet gericht op zichzelf, maar op de ander! Een paar voorbeelden:

Geven wat je hebt

"Geld heb ik niet, maar wat ik wel heb, geef ik u: in de naam van Jezus Christus van Nazaret, sta op en loop." (Handelingen 3:6) Een moment waarop het leven van een verlamde man voorgoed veranderde! 

Bij iedereen die voorbij kwam, stak deze verlamde man zijn hand uit in de hoop dat iemand iets met hem wilde delen. Zijn blik nederig naar de grond gericht. Elk ontvangen muntje werd zorgvuldig opgeborgen in de hoop dat hij aan het einde van de dag voldoende had voor zijn levensonderhoud ... Al sinds zijn geboorte een leven in volkomen afhankelijkheid ... 

Stel dat Petrus en Johannes wel geld bij zich hadden gehad toen ze langs deze verlamde man kwamen. En stel, dat ze deze man een muntje in handen hadden gestopt. De man zou een bedankje gepreveld hebben, het muntje hebben opgeborgen en zijn hand weer hebben uitgestoken in afwachting van de volgende voorbijganger. Aan het einde van de dag zou hij zich Petrus en Johannes misschien niet eens meer herinnerd hebben. Hij zat hier immers dag in, dag uit, jaar in, jaar uit ...

Onderwijs en geestelijk leiderschap zijn van levensbelang

Ik heb een periode gehad in mijn leven, waarin ik letterlijk werd overspoeld door mijn omstandigheden. Gebeurtenissen die als golven over me heen sloegen en me omver wierpen. Tot ik uiteindelijk geen kracht meer had om op te krabbelen en alles donker werd. Een laatste kreet: God waar bent U? Ik kan niet meer! Help me dan!

Misschien was dat ook het gevoel, dat Jezus in de ogen van de mensen zag. "Toen hij de mensenmenigte zag, voelde hij medelijden met hen, omdat ze er uitgeput en hulpeloos uitzagen, als schapen zonder herder." (Matteüs 9:36) Zeker, Jezus zag ook hun ziekte, blindheid of bezetenheid. Velen waren al door Hem genezen en bevrijd. Maar Jezus kijkt vérder dan de omstandigheden van deze mensen. Hij ziet dat ze speelbal geworden zijn van hun omstandigheden, omdat ze iets missen in hun leven. 

Deze mensen missen een herder. Een herder is onmisbaar voor de schapen. Op verschillende plekken in de Bijbel komen we kenmerken tegen van een herder:

Profetie over Nineve ook vandaag nog verrassend actueel!

Onlangs gingen beelden de wereld rond van de beeldenstorm door IS in Nineveh, het huidige Mosul. Schokkend hoe ze daar vol haat tekeer gingen! Overigens niet voor de eerste keer ... Een half jaar geleden werden christelijke kerken verwoest en in brand gestoken. De verontwaardiging was toen minder groot dan nu ... 

Nineveh ... De stad waarvan de Bijbel in Genesis 10 zegt, dat het gesticht is door Nimrod, de kleinzoon van Cham en dus de achterkleinzoon van Noach! Er staat over Nimrod, dat hij "de eerste machthebber op aarde was". (Genesis 10:8, 1 Kronieken 10:10)

Nineveh ... Een van de hoofdsteden van het machtige Assyrische rijk dat we door het hele Oude Testament heen tegen komen als voortdurende vijand van Israël. Tegelijk is het goed om te beseffen, dat God hen ook gebruikte om de ongehoorzaamheid en afgodendienst van Zijn volk te straffen. "Uiteindelijk verstootte de HEER Israël, zoals hij bij monde van alle profeten, zijn dienaren, had voorzegd, en de Israëlieten werden in ballingschap van hun grondgebied weggevoerd naar Assyrië, waar zij wonen tot op de dag van vandaag." (2 Koningen 17:23) 

Discipelschap: Stralen voor God door Jezus

De afgelopen dagen las ik in de tweede brief van Paulus aan de Korintiërs. Net in een periode dat ik veel aan het bidden ben over Gods plan voor mij. Wat wil Hij dat ik doe? Waar moet ik me van Hem mee bezig houden? En God liet mij Zijn antwoord zien in deze brief. Telkens weer vind ik dat zo bijzonder! God heeft Zijn antwoord op mijn vraag van nu al eeuwen geleden laten opschrijven! En Hij leidt het zo, dat ik dat antwoord lees op het moment dat ik Hem mijn vragen stel. Onze God is een levende God en Zijn Woord een levend Woord!

In 2 Korintiërs 3 neemt Paulus mij mee naar het moment, dat Mozes de Tien Woorden ontvangt op de berg Sinaï. "Mozes daalde de Sinai af, met de twee platen van het verbond bij zich. Hij wist niet dat zijn gezicht glansde doordat hij met de HEER had gesproken." (Exodus 34:29) Mozes heeft zelf niets in de gaten. Ongetwijfeld is hij vol van wat hij allemaal heeft meegemaakt. Maar het echte effect, namelijk dat hij straalt doordat hij zo dicht in Gods nabijheid was, dát heeft Mozes niet in de gaten. Daar komt hij pas achter wanneer hij weer onder de mensen komt. "Toen Aäron en de andere Israëlieten de glans op Mozes’ gezicht zagen, durfden zij niet naar hem toe te gaan." (Exodus 34:30) Wat ze zien is zo indrukwekkend en overweldigend, dat ze een flink aantal stappen achteruit doen. Gods aanwezigheid straalt van Mozes af. De mensen worden er bang van.  

Deze reactie is niet verwonderlijk. Want God zelf had via Mozes aan het volk laten weten, dat ze de berg niet mochten betreden. Wie het toch deed, zou ter plekke sterven. Deze opdracht van God werd nog eens onderstreept door het indrukwekkende schouwspel: "Heel het volk was getuige van de donderslagen en lichtflitsen, het schallen van de ramshoorn en de rook die uit de berg kwam. Bij die aanblik deinsden ze achteruit, en ze bleven op grote afstand staan." (Exodus 20:18) Groot was het ontzag voor God! Hoe zou een zondig mens ooit in Zijn nabijheid kunnen komen?!

Vertrouwen met geloof als een mosterdzaadje

Vertrouwen op God, vind je dat ook zo moeilijk? Zelf de touwtjes uit handen geven en alles van God verwachten; ik verlang er echt naar! En soms lukt het ook, maar even zo vaak dénk ik dat ik de touwtjes uit handen heb gegeven maar ben ik in werkelijkheid nog steeds zelf degene die controle probeer te houden. 

Eigenlijk net als bij die oefening, die vaak gebruikt wordt om iets duidelijk te maken over 'vertrouwen'. Iemand gaat achter je staan en jij moet je achterover laten vallen. Zal die ander me op tijd opvangen? Zal hij sterk genoeg zijn? Er flitsen twijfels en vragen door je hoofd. Zelfs je lichaam gaat protesteren. Je voelt stress en het zweet breekt je uit. Je lichaam en je verstand hebben maar één boodschap: Doe het niet! Hou de controle!

Psychologisch moet je een bepaalde grens over. Vertrouwen heeft alles te maken met de controle uit handen geven. Je geeft een ander de controle in het vertrouwen, dat die ander het beste met jou voor heeft. In het voorbeeld van de oefening zijn de eventuele consequenties te overzien. Maar hoe groter het risico, hoe heftiger het innerlijk protest.